Manke pelgrim

                       Wie nooit stopt, komt geen stap verder.

Koninklijke Weg, Wandelstok, Beroerte, Via Reva, Verwerking En...  

Koninklijke Weg

Na een ontmoeting met een rolstoeler op het Pieterpad kreeg ik het idee voor een rolstoelroute, die rolt èn loopt van paleis Noordeinde, via Soestdijk, naar Het Loo. Op 04-04-08 opende Prinses Margriet de Koninklijke Weg bij het feest van 100-jaar KNBLO.  Het routeboekje kost 12,50 in de winkel.  Zie:  www.koninklijkeweg.nl

'De wandelstok' in de Barneveldse Krant

In m'n 14e verhaal sprak ik rapper Toprak, bekend van Cool en zijn optreden in Kuip en Arena bij het WK jeugd-voetbal. Hij is jeugdleider: "De overheid denkt te veel in cijfers en te weinig in aandacht."    Informatie:  www.barneveldsekrant.nl

Wandelstok en co.
Wandelstok en co.

Beroerte                                          

 

Twaalf maart tweeduizendnegen.

Mijn linkerhelft verlamd.

Ziekenhuis en revalidatiecentrum. 

Rolstoel, rollator, tweede wandelstok.

 

Mooie mensen onderweg.

Geloof, hoop en liefde.

 

Na tien weken weer thuis.

Verder revalideren:

Beperking en pijn.

Vallen en opstaan.

                     

       Infowww.hersenstichting.nl  

                 www.cva-samenverder.nl

                 www.droomtrein.nl

                 www.dedoorzetters.nl                       

 

ViaReva

 

Op het revalidatiecentrum in Apeldoorn, was ik ruim acht weken. Daar schilderde Marcelle Brink v.d. Mey, bij 'Creativiteit', haar 'Via Reva', haar 'weg van herstel'. En die weg is nooit recht en altijd zwaar.

Het licht op haar schilderij is alsof je naar een geheim kijkt. Je ziet dat vaker in de schilderkunst. Een wonderlijk licht dat je pakt en in beweging brengt. Met haar schilderij als uitgangspunt vertel ik hieronder enkele ervaringen op de weg van beperking en pijn.

 

Zevende hemel

Dokters, verpleegkundigen, specialisten, fysiotherapeuten, psychologen en nog meer deskundigen waren met me bezig. Eerst 12 dagen in het ziekenhuis, toen 58 dagen op het revalidatiecentrum. Zeventig dagen verkeerde ik op een wolk van liefde, aandacht en deskundigheid. Tien weken lang was ik in de Zevende Hemel. Altijd was er iemand. En zo niet dan hing er een rood koord of zat er een rode knop om de hulp van een lieve of aardige deskundige in te roepen.

Niet te vergeten: de bezoekers, de bloemen, de boeken, de kaarten. Goede wensen en gebeden. Allemaal engelen om mij heen

Maar mijn vooruitgang was het belangrijkst: In plaats van 'linkszijdig verlamd' kon ik weer lopen. Ik had 61 % van de gemiddelde loopsnelheid voor mijn leeftijd terug. 

Maar ik heb ook veel beperking en pijn gezien:

       Er was een bliksemflits, dwars door je hoofd

       Zo schroeiend, zo brandend, zo vol met venijn.

       Zo heftig, zo schrijnend de pijn.

       Er is een handicap, die hindert je zwaar.

       Soms krampend en heftig en vol van venijn;

       beperkend en eenzaam met pijn.

 

Advies

Soms speelt de omgeving voor "therapeut":

       Een sporticus benadrukt dat ik harder moet trainen...

       Een theologicus denkt dat ik meer moet bidden...

       Een sensorica meent dat ik meer met mijn gevoel moet doen...

 

Tandem  

Het was in 2009. Op vakantie in Kessel keek ik af en toe verlangend naar de fiets, die Anneke gebruikte voor de boodschappen. Samen zetten we dat verlangen om in wat een tocht op de tandem had moeten worden. De eigenares had ook verstand van mensen, want voor we vertrokken pakte ze mij nog even bij de arm. “Alles aan haar over laten. Zij stuurt en fietst. Jij doet alleen maar mee. Dan gaat het goed.”

En daar gingen we de dijk op. ‘Veel te smal,’ flitste het door mijn hoofd en in gedachten zag ik tractoren met reuze aanhangers naderen. Mijn linkerkant verstijfde. Toen bleek dat onze tandem een doortrapper was en ook dat mijn stijve been wel mee moest blijven doen. Helaas bleek dat Anneke niet, want die bracht het advies dat zij van de tandem-mevrouw kreeg, in praktijk: “Gij moet gewoon doortrappen, het moet altijd efkes wennen.” Maar het wende niet. Mijn linkerbeen verkrampte heftig en duwde me bijkans van de tandem af. “Stoppen,” riep ik. ‘Efkes doortrappen,’ deed Anneke. Ik zag ons al in het prikkeldraad belanden en schreeuwde het uit. De noodstop kwam. Geprikkeld mopperde ik op die stomme doortrap-tandem en die verrekte kramp… Weer wat bijgekomen allebei, keken we naar links en keken we naar rechts, draaiden om en liepen we langzaam terug. Naast de tandem.

 

 

Verwerking van verlies

 

     Neem de tijd.

     Ervaar de stilte.

     Luister naar je hart. 

     Beleef je ziel.  

  

Poëzie.

Begeleiding.

 

PuurOord

in het bos bij Enschede

Zie: www.voortbestaan.net

 

 

 

En...

Kracht om te aanvaarden wat niet te veranderen is.

Moed om aan te pakken wat ik verbeteren kan.

En wijsheid om het verschil te zien.

                                                                           St. Franciscus van Assisi